Apr 06 2011

Vakjargon.

Gepubliceerd door Annemiek op 16:04 onder Restauratie

We zijn nu al zo’n drie jaar bezig met de restauratie van onze boerderij. Twee jaar daarvan wordt er ook feitelijk gewerkt. (De rest van de tijd hebben we moeten wachten op vergunningen etc. ) In de afgelopen periode hebben we met elkaar zo’n beetje ons eigen taaltje ontwikkeld. Naast shoftbomen, sporen, gordingen etc. waarbij wij (dus ik ook) allemaal begrijpen waar het over gaat.   Hebben we het ook over andere zaken. Zo kiezen we regelmatig voor een “CDA oplossing” als links of rechts niet goed is, kiezen we niet maar gaan we maar een beetje in het midden zitten. Ook hebben we een hoop zooi, menigeen snapt dat we hiermee rotzooi bedoelen.

Gelijk is ongelijk is ook een vaak gehoorde term. Als je twee materialen naast elkaar moet gebruiken probeer ze dan exact op elkaar aan te sluiten maar maak een klein sprongtje. Anders ziet het er vaak uit alsof het net niet gelukt is.

Maar de beste van allemaal is toch wel de veel gehoorde kreet van Henk: “begin er nou maar gewoon aan en dan zien we wel”. Vaak stonden we heel lang te soebatten bij een muurtje, stuk dak, tuin, vloer of wat dan ook en wisten we niet helemaal zeker of we aan alles gedacht hadden. Maar bij zo’n oude boerderij moet je alles toch ervaren dus af en toe was het “spring in het diepe en zwem.” Onderweg hebben we steeds oplossingen gevonden.  Het is in ieder geval regelmatig een mooi motto. Dus die gaan we niet vergeten.

No responses yet

Trackback URI | Comments RSS

Plaats een reactie